Από τη Μερόπη Μιχαλέλη

Οι εικόνες από τις ξεριζωμένες οικογένειες που εγκαταλείπουν τον τόπο τους με λιγοστά υπάρχοντα, μία βαλίτσα και συχνά το οικογενειακό κατοικίδιο στο χέρι, κάνουν τις τελευταίες εβδομάδες ξανά το γύρο του κόσμου. Τις οθόνες μας συγκλόνισε, πρόσφατα, ένα αγοράκι που έκλαιγε περπατώντας μόνο, κι ένα άλλο, που αναγκάστηκε να διανύσει χιλιόμετρα μόνο του, αφού η μητέρα του έμεινε πίσω στην Ουκρανία και εκείνο έπρεπε να διασχίσει τα σύνορα με τα τηλέφωνα των συγγενών του γραμμένα στο χέρι με στυλό. Τα παιδιά είναι διαχρονικά οι μεγάλοι χαμένοι της φρίκης του πολέμου, αφού διαταράσσεται ο κόσμος τους πριν αναπτύξουν τα ίδια τα εργαλεία να διαχειριστούν καταστάσεις που και για τους ενήλικες ακόμη, είναι δύσκολες και απάνθρωπες.

Πώς αντιμετωπίζουν όμως τα παιδιά τη βία, τη φρίκη και τον ξεριζωμό;

Κάτι που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι σε καταστάσεις μεγάλης κρίσης και αποσταθεροποίησης της οικογενειακής και κοινωνικής βάσης ασφάλειας, αυτό που προσδιορίζει τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές των παιδιών είναι η στάση των γονέων, όχι μόνο μέσω των εκπεφρασμένων θέσεων τους. Κυρίως, μέσω των αναπαραστάσεων τους, συνειδητών και ασυνειδήτων, για την τρέχουσα συνθήκη, και του τρόπου που διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους όταν επικοινωνούν με τα παιδιά τους. Αρκεί να είναι δίπλα τους, ανοιχτοί να τα ακούσουν και να συνομιλήσουν μαζί τους.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ : https://www.in.gr/2022/03/15/apopsi/oukrania-pos-antimetopizoun-ta-paidia-pou-kserizonontai-ti-via-kai-ti-friki-tou-polemou/